Mikudagin fer
føroyska landsliðið á vøllin í Modena í Bella Italia at spæla seinasta
landsdystin í hesi undankappingini. Tað er fyri neyðini. Lat okkum fáa enda á
hesum kanónbólkinum, vit eru í, og so “starte på en frisk” við einum hepnari
lutakasti til komandi HM-undankapping.
Fótbóltslandsliðið
hevur verið stoltleikin hjá føroyingum, men tað er tað tíverri ikki í løtuni.
Botnurin kom á heimavølli móti Fraklandi. Fáir áskoðarar, keðiligt veður og ein
brølari frá FSF eyðkendu dystin – umframt øll tey fronsku málini, sjálvandi.
Minnist ikki, um tey vóru fimm ella seks.
Móti Fraklandi
upplivdu vit aftur nakað, sum eg ongantíð havi skilt nakað av. Veit ikki, um
tað er FSF ella Tórsvøllur, sum hevur fingið hetta flata hugskotið við at fáa
fólk inn at úttala nøvnini hjá útlendsku leikarunum rætt. Vit hoyrdu tað móti
Russlandi fyri nøkrum árum síðani, og vit hava hoyrt tað móti bæði Italia og
Fraklandi í ár.
Hvat er poengið?
Er hetta ikki OKKARA heimavøllur? Hvat so, um navnið hjá Franck Ribéry ella
Karim Benzema ikki verður rætt úttalað í hátalarunum?
Heilt frá tí
Føroyar frá byrjan av fóru upp í altjóða kappingar, hava vit tosað um okkara
heimavøll sum tann stóra fyrimunin, tí tað er so “fremmant” hjá útlendskum
tjóðum at koma hendavegin at spæla fótbólt. Hví gera vit so alt fyri at fáa
teir at kenna seg so nógv heima sum møguligt?
Eg hoyrdi ongan
føroying lesa nøvnini á føroysku leikarunum upp, tá Føroyar spældu í Hannover.
Ella í Lens. Ella í Moskva.
Tað fyrsta, eg
hugsi, tá eg hoyri slíkt, er: “Um vit eru so fitt sum møguligt móti teimum,
kann tað vera, at teir eisini eru fittir móti okkum og ikki skora alt ov nógv
mál móti okkum”. Ella sagt við øðrum orðum: “Góðu ikki buka okkum av.”
Eg veit, at
føroyingar eru rættiliga sjúkir eftir at fáa útlendingar at dáma okkum. Vit
kenna standard-spurningin til útlendskar gestir: “Hvad synes du så om
Færøerne?” (hvat skal viðkomandi svara annað enn positivt?).
Men er tað
veruliga soleiðis, at hetta nú eisini er komið inn í landsliðsfótbóltin? Royna
vit at imponera teir stóru útlendingarnar við at vísa, at vit eisini duga at
úttala italsk og fronsk nøvn rætt?
Nei, nei, nei! Eg
vil heldur hava onkran at úttala nøvnini á fronskum og italskum heimsstjørnum
so ófantaliga sum møguligt. Og eg vil hoyra Fuglakvæðið hjá Per Frost ella
Ormin Langa hjá Týr runga úr hátalarunum og út á rennváta Tórsvøll, so hesar
forkelaðu stjørnurnar VERULIGA kunnu merkja, at her eru teir á útivølli og mugu
arbeiða fyri sakini. Hitt er láturligt.