Eg havi sum so einki ímóti hundum. Eg ivist ikki í, at teir allarflestu eru bæði fittir og vinarligir, men alíkavæl orki eg ikki fyri at møta hesum stóru hundunum, sum ganga leysir, tá eigarin er farin túr við teimum.
Upprunaliga helt eg lógin ásetti, at hundurin skal vera í bandi, men sambært grein 3 í løgtingslóg nr. 82 um hundar frá 19. juni 1990 er tað ikki nakað beinleiðis krav. Har stendur millum annað, at ”ikki er loyvt at hava hund gangandi leysan á gøtu, vegi, breyt ella øki o.t., sum opin eru fyri vanligari ferðslu, uttan so at hann er havdur í bandi ella er við fólki, sum hevur fult ræði á honum.”
Hvat er tað at hava fult ræði á einum hundi?
Onkuntíð, tá tú kemur gangandi, kanst tú møta einum stórum hundi, sum kemur stunandi ímóti tær. Tað sæst einki til nakran eigara, men tá so hundurin er farin framvið tær, og pulsurin so smátt er um at fara niður aftur, kemur eigarin tøssandi langt aftaná. Eigarin kann sjálvandi pástanda, at hann hevur fult ræði á hundinum hjá sær, men hvussu kann eg vita tað?
Um eitt risastórt beist, sum fær hundin hjá Baskerville at líkjast einum chihuahua við vakstrartrupulleikum, kemur rennandi ímóti mær og fer at snodda upp eftir mær, so frysti eg. At eigarin so ein minutt aftan á kemur fram á okkum og flennandi sigur ”hann er bara í góðum lag” ella "hann vil bara spæla", kann eg ikki brúka til nakað. Hvussu kann eg vita, at hann ”bara er í góðum lag”? Tá hundurin av fyrstan tíð kom tvísporandi ímóti mær í ovfarakæti um at vera sloppin út at brúka alla sína yvirskotsorku, sá eg einki til at nakar eigari hevði ”fult ræði á honum”.
Tá ein sovorðin úlvur stillar seg og snoddar har mannfólk fáa mest ilt, er ”hann er bara í góðum lag” IKKI tað fyrsta eg hugsi.
So vælsignaðu hundaeigarar: Gloymið ikki, at sjálvt um tit kenna hundin og vita, at hann ikki ger haltari hønu mein, so merkir tað ikki, at øll onnur vita tað.