Tað er ein eldri kona, sum javnan ringir til mín. Hon ringir skeivt. Eg giti, at onkur í familjuni ella onkur kenningur hjá henni hevur eitt telefonnummar, sum líkist mínum rættiliga nógv.

Eg skjóti uppá, at tað er umleið einaferð um mánaðin, at hon ringir, og soleiðis hevur tað verið nú í minst eitt ár. Eftirhondini kenni eg røddina á henni, sjálvt um hon ongantíð sigur, hvør hon er. Men hon spyr næstan sama spurning hvørja ferð, og so má eg siga, at hon tíverri hevur ringt skeivt. So sigur hon orsaka og leggur á.

At byrja við irriteraði tað meg eitt sindur, at hon bleiv við at ringja. Nú havi eg vant meg við tað. Eg eri ov fólkaligur til at siga við hana, at hon altso má læra seg at raka rætt á sínari telefon.

So líðandi bleiv eg forvitin eftir at vita, hvør hendan konan var, sum so ofta ringdi skeivt. Nummarið var skjótt at finna á netinum, og nú veit eg, at hon býr á eini av teimum minnu oyggjunum í Føroyum. Kanska keðir hon seg bara á útoyggj?

Kanska tá eg einaferð siti og keði meg, fari eg at ringja til hana – bara til stuttleikar. Kanska kennir hon eisini mína rødd, men eg ivist. So kann eg spyrja hana tað sama, sum hon altíð spyr meg – kundi verið stuttligt at vita, hvussu hon reagerar.

Eg veit ikki, um hon fer at ringja aftur. Eg skal heldur ikki pástanda, at eg gleði meg til, at hon ringir næstu ferð, men hon ljóðar til at vera komin so nógv upp í árini, at eg kann fara at stúra, um hon ikki ringir aftur.