Leygarkvøldið hendi tað so: Eg fór í biograf at hyggja eftir “Sex & The City”.

Lat meg beinanvegin siga, at eg fór ikki einsamallur. Lat meg heldur siga tað soleiðis, at eg tók eina kúlu fyri parlagið. Og hinvegin... filmurin varar umleið 180 minuttir, og í hesum EM-tíðum svarar tað til tveir fótbóltsdystir, so there!

Sum vit koma gangandi gjøgnum klubbagarðin, møta vit einum kenningi saman við konuni.

- Nú? Hyggja eftir Sex & The City?, spyr hann ikki ov harðmæltur.

Eg nikki játtandi, og hann svarar, at tað skulu tey eisini. Eingin grund til at rópa ov hart, sjálvt um næstan eingin annar er í garðinum.

Tað broytist, tá vit koma inn í forhøllina hjá Havnar Bio. Her er sum seyður í rætt, men tað er ógvuliga langt millum veðrarnar. Vildi skotið uppá, at minst 90 prosent av biografgangarunum hetta kvøldið eru konufólk. Eina lítla løtu kennir man seg eini 15 ár yngri og aftur á málsligu deild í Hoydølum, men bara eina lítla løtu.

Tað tekur sína tíð at sleppa inn. Klokkan nærkast midnátt, og tað er sum í ritubergi, nú øll hesi føroysku konufólkini, sum so at siga einki hava til felags við lívsstílin hjá teimum fýra kvinnunum í New York, gleða seg til at koma inn og síggja sínar fyrimyndir. Eg gleði meg mest til at sleppa at seta meg niður.

So brestur fyri nev, og allur riðilin floymir inn í salin. Vit finna útav, at okkara pláss eru á aftastu rekkju, og eg siti heilt inn móti vegginum. “Ikki so galið, um tú sovnar”, sigur hon sjálv. Tað er eg sjálvur, sum havi skotið upp at fara í biograf við henni, og eg havi ongar ætlanir um at sovna. Nú eri eg komin so langt, so nú skal eg fáa alt við.

Á veg inn til plássið hjá mær gangi eg framvið einum øðrum ungum manni, sum sær út til at vera í sama báti sum eg. Eyguni hjá okkum møtast eitt sekund, og eg síggi eitt slag av “eg-veit-akkurát-hvussu-tú-hevur-tað-beint-nú” í eygunum hjá honum, tá eg smoyggi mær framvið honum og gentuni.

Filmurin fer í gongd, og tað líkist tí, man sær í sjónvarpinum. Eg eri so avgjørt ikki ein trúgvur SATC-hyggjari, tá sendingin er á TV3. Havi zappað meg fram á tað onkuntíð og havi so hugt eina løtu, so eg veit, hvat tað snýr seg um. Eg veit eisini, at bara ein av teimum fýra sær veruliga gott út (nei, tími ikki at siga hvør), og at bara ein av teimum er veruliga stuttlig (Samantha Jones). Hesar báðar fordómarnar fái eg skjótt váttaðar.

Handlingin í filminum klárar ikki ordiliga at fanga meg, so tankarnir fara á flog. Filmurin snýr seg um fýra kvinnur, sum eru bestu vinkonur fram um alt annað, og eg fari at hugsa um tað realistiska í hesum.

Í okkara yngru árum vóru vit eini átta vinmenn, sum hvørt ár plagdu at fara eitt vikuskifti í summarhús úti á bygd. Minnist, at ein vinkona øvundaði okkum hetta, men samstundis segði hon, at tað aldrin hevði borið til hjá henni og sjey vinkonum at hildið eitt heilt vikuskifti saman í einum summarhúsum. Tvær, tríggjar og kanska fýra hevði gingið, men ikki átta! Tað hevði alt endað í slaturi og ryggstingaríið, plagdi hon at siga. “Kvinde er kvinde værst”, sum onkur hevur tikið til.

Men okey... hetta er ein filmur, og tað pjøvist kanska ikki at vera so realistiskt. Eg sigi ikki, at tað ikki ber til hjá fýra kvinnum at koma so væl út av tí saman – eg eri so avgjørt ikki serfrøðingur, tá tað kemur til konufólk – men tað virkar eitt sindur ov ljósareytt. Too pink to be perfect.

Knappliga fer alt í svart. Pausa. Havnar Bio hevur sum kanska einasti biografur í verðini framvegis pausu hálva leið inni í filmunum, sjálvt um tað ikki longur er nøkur teknisk forðing fyri at vísa ein heilan film út í eitt koyr. Kioskin skal væl selja fyri at alt skal mala runt, men í mun til aðrar ferðir, har pausan bara irriterar, kemur hon væl við hesaferð. Út at strekkja beinini og fáa sær ein royk, og tað kemur væl við. Tað er næstan so, at man ernast somikið, at man fær nýtt mót upp á filmin.

Men seinna helvt av filminum er ikki betri enn tann fyrra. Onkuntíð flenni eg, og ta einu ferðini flenni eg faktisk í kíki. So heilt galið er tað ikki. Men fyri tað mesta blívir tað til eitt “hø-hø”, tá meginparturin av salinum situr og skríggjar í látri. Áðurnevndi ungi maðurin, sum situr trý setur longri yviri, kemur eisini við sínum “hø-hø” innímillum, og eina løtu virkar tað næstan sum ein kapping millum okkum báðar, hvør kann “hø-hø’a” harðari. Hon sjálv undir liðini skal jú heldur ikki halda, at man er farin heilt í koma og bara bíðar, til filmurin er liðugur.

Men so líðandi fari eg at gera júst tað. Alt, sum gongur fyri seg í filminum, er nakað, man hevur sæð fyrr í øðrum filmum, og til endans verður tað næstan pínliga lætt at rokna út, hvussu filmurin endar.

Tá rullitekstirnir koma, kennist tað sum ein lætti. Samanumtikið ein filmur, sum fekk meg at flenna í løtum, men sum heilt greitt er ein filmur ætlaður til kvinnur. Men tað visti eg jú eisini frammanundan. Á veg út aftur komi eg í tankar um, at eg framvegis ikki havi sæð Indiana Jones...