Klokkan hálvgum átta í gjáramorgunin hendi eitt heldur óvanligt ferðsluóhapp.

Løgreglan sigur, at ein bilur kom koyrandi suðureftir og møtti einum bili, sum koyrdi norðureftir.

Men bilurin, sum koyrdi norðureftir fór heilt yvir í vinstru síðu. So fyri at sleppa undan samanbresti mátti bilurin, sum koyrdi suðureftir, snara heilt yvir í sína vinstru síðu, so at í roynd og veru skiftu teir um vegbreyt.

Men tað endaði við, at bilurin, sum koyrdi suðureftir, endaði í bilaverjuni og fekk eitt sindur av skaða. – Men eingin fólkaskaði var.

Bilurin, sum var á veg norðureftir, og sum var orsøkin til óhappið, steðgaði ikki, men helt leiðina fram.

Men løgreglan sigur, at tey vilja fegin fáa orðið á hann, so hann er vælkomin at geva seg til kennar. Men tey vita ikki, hvønn bil talan var um