Í samrøðuni gevur Sólvit fyri fyrstuferð innlit í hørðu ósemjurnar innanveggja í Fólkaflokkinum. Hann fortelur søguna um sammøðurmálið tá hann sjálvur vildi leggja frá sær sum floksskrivari, men í staðin endaði við at blíva landsstýrismaður fyri flokkin. Um niðurbræðingina hjá eina veinginum í flokkinum til seinasta løgtingsval og um skiftið til Framsókn, sum sambært honum sjálvum møguliga var ein ov skjótt tikin avgerð. Í dag stendur maðurin í durunum ávegis út úr politikki. Í viðførinum hevur hann takksemi fyri mongu møguleikarnar, samstundis sum hann ásannar, at flokkur hansara ikki hevur rokkið høvuðsmálinum um haldføri, og at ov fá verulig tiltøk eru sett í verk fyri at føra politikkin sum flokkurin fór til val uppá út í veruleikan.