Í myrka skýggjaða himlinum hjá menniskjanum lúra alheims vanlukkur, sum vilja týna okkum øll út. Tað eru kjarnorkuvápn í kaprisligum hondum sum Putin í Russlandi, Kim Jong í Norðurkorea og islamistiskar herdeildir í Pakistan og møguliga Kollveltingarverjan í Iran, kanska yvirgangsmenn, sum loksins megna at fáa hendur á stóru bumbuni. Tað eru heimsfarsóttir, sum eingin koppseting kann steðga. Kanska kann umhvørvisliga hóttanin, búskaparliga fallið, samfelagshóttandi brotsverkið leggjast afturat deyðalistanum hjá menniskjanum og sjálvt knapplig megagosfjøll, smástjørnur ella gongustjørnur eru møguligir planetudrápsmenn.
Tað er sum um hetta menniskjað hevur javnað seg á avgrundini í fleiri hundrað ár, ein fótur dinglar í svartadeyðanum og seinni heimsfarsóttum, risastórum gosfjøllum, heimsbardøgum, kubansku rakettkreppuni. Og vit hyggja enn ræðslusligin niður á dómin av kjarnorkuhóttanini, heimsfarsóttum og veðurlagshóttanini, hvussu verulig hon so er, fyri ikki at gloyma yvirfólkatal og minkandi tilfeingi, har hóptilflyting við átrúnaðarligum og mentanarligum samanbrestum eru óunniligar avleiðingar við øllum tí, sum fylgir við. Menniskjað sjálvt, uttan mun til bakgrund, tykist gerast alsamt meira frustrerað, sjálvsøkin, illviljað við framskundaðum harðskapi og kriminaliteti, sum vit dagliga síggja í tíðindunum. Fyrr var moralur og etikkur til umvegis átrúnaðarliga innbygdar hugsjónir, eitt hondtak var nóg mikið til semju, í dag er talan um nev og stuldur ella svik ella bara eitt ósemjandi hatur og illvilji.
Og javnvágin ristar, samfeløg eru á knæ og hvørja løtu kundi heimurin sprongt, fallið í oyði, men hvør leggur í? Dagligu stúranirnar, beinleiðis gerandisdagurin í okkara egna lívi fylla hvønn einstakan av okkum. Fyri troyst og kúgan venda vit eyguni til ítrótt, ein bólk, sum eltir bólt og annað undirhald. Rúsdrekka, rúsevni og sex og psykotropisk rúsevni doyva. Men enn, vit stara vakin um náttina og undrast á, nær? Serfrøðingarnir siga, at vónin veruliga er burtur, men lat okkum látast sum um, at alt fer at loysa seg, serliga fyri barnanna skuld. Umhvørvisfrøðingar siga, at neyðugt er við radikalum tiltøkum, so sum at taka menniskjað aftur í steinøldina og minka nógv um fólkatalið, men fyri tey hava djór og náttúra størri týdning enn mannaættin. Teir kynisku realistarnir, ofta ríkir ella valdsmiklir politikarar, vænta, at jørðin skjótt endar, men at úr øskuni fer ein hópur av yvirlivandi, tað vil siga tey ríku úr teirra trygdarbunkrum, at reisa seg við nýggju byrjanini hjá menniskjanum, og hvussu troystarligt, róandi er tað?
Tey einastu, sum tykjast at sova væl hesa seinastu nátt á jørðini, eru tey trúarliga sannførdu. Í Bíbliu teirra stendur nærri skrivað, hvussu endi á jørðini kemur neyvan og skjótt, men at ein frelsari, ein Messias, kemur aftur at stovna eina nýggja jørð, har bert eydna og trivnaður ræður. Kanska er tað líka gott at binda saman og bara bíða við einum friðarligum smíli eftir tí, sum skal koma, eins og pínurnar av barnsburðinum, ein stutt álvarslig líðing, sum fylgir av ævigari eydnu við nýggjari jørð og himli uttan minsta ábending um myrk skýggj av doyving.
