Fríggjadagin 26. juni klokkan 14.00 verjir Eli Nolsøe Leifsson ph.d.-ritgerð sína í Kongshøll á Vestaru Bryggju í Havn. Ritgerðin viðger kropsligu krøvini í fótbólti og gevur nýggja vitan um, hvussu tær mest krevjandi løturnar í dystum ávirka spælarar, og hvussu venjingarbyrðan broytist yvir tíð.

Eli hevur verið vinnu-ph.d.-lesandi á Deildini fyri heilsu- og sjúkrarøktarvísindi á Fróðskaparsetri Føroya og samstundis starvssettur hjá Fótbóltssambandi Føroya.

Hægstu krøvini nógv hægri enn miðal

Ritgerðin byggir á fýra granskingarverkætlanir við mannligum yrkisspælarum í donsku superliguni og kvinnuligum spælarum í bestu føroysku deildini. Niðurstøðurnar vísa, at tey mest krevjandi tíðarskeiðini í dystum liggja nógv oman fyri miðalkrøvini í einum heilum dysti.

Sambært granskingini vóru hægstu virðini fyri renniferð og spurt upp til umleið átta ferðir hægri enn miðalvirðini í dysti. Samstundis vísir arbeiðið, at spælarar vanliga koma fyri seg aftur innan tveir til fimm minuttir eftir tær mest krevjandi løturnar.

Kvinnufótbóltur fylgir greiðum mynstri

Í kanningini av kvinnufótbólti sæst eitt greitt venjingarmynstur gjøgnum vikuna. Størsta venjingarbyrðan liggur tríggjar til fýra dagar undan dysti, meðan byrðan verður minkað seinasta samdøgrið undan dysti.

Granskingin vísir eisini, at spælarar oftast røkka teimum hægstu kropsligu krøvunum í dystum heldur enn til venjing, og at dystirnir fylla ein vaksandi part av samlaðu kropsligu krøvunum.